09:30 – 10:00h. ENTREGA DE DOCUMENTACIÓN

10:00 – 10:30h. APERTURA DO ACTO.
Representantes de distintas Administracións e Entidades.

10:30 – 11:30h. OS BANCOS DE TEMPO EN GALICIA.
Consellería de Traballo e Benestar.
Mancomunidade da Area Intermunicipal de Vigo.
Concellería de Promoción económica, emprego e participación cidadá. Concello de Vigo.
Coordinadora Banco do Tempo de Valladares

11:30 – 12:45h.. CONSOLIDACIÓN DOS BANCOS DE TEMPO EN CATALUÑA E PORTUGAL.
Banco de Tempo de Barcelona. Josefina Altés. Coordinadora dos Bancos de Tempo da Asociación Salud y Familia. Barcelona.
Banco de Tempo de Portugal. Associaçao Graal. Como funciona o Banco Central de Portugal. Funcionamento en rede.

12:45h – 14:00 h. DIFERENTES XESTIÓNS DOS BdT EN GALICIA:

Relatorio Banco do Tempo de Allariz: Xestión do BdT desde o asociacionismo.
Relatorio Banco de Tempo de Lalín: Funcionamento dun BdT municipal.
Relatorio Banco do Tempo de Valladares. O Banco de Tempo dende un colectivo veciñal.
Relatorio Banco do Tempo Salceda de Caselas. Funcionamento do seu Banco de Tempo.

14:30h. COMIDA DE TRABALLO.(2h)
Presentacións individuais dos asistentes, coa finalidade de que interrelacionen entre si.

16:30h. XORNADAS TÉCNICAS CON MESAS REDONDAS:
Diferentes grupos de debate coa intención de tratar as problemáticas máis habituais coas que nos atopamos día a día nos BdT. Analizará ditas conclusións Josefina Altés.

Estas serán:

Situación actual dos Bancos do Tempo en Galicia.
Problemática coa entrega de cheques por parte dos e das usuarias.
Fidelización dos e das usuarias.
En que derivaron os Bancos do Tempo: Necesidades da poboación. Medida conciliadora: realidade ou non?.

18:30h. INICIATIVAS INNOVADORAS.
Banco de Tempo de Portugal.
Banco de Tempo de Valladares: Troco.
Banco de Tempo de Vedra: Gravación de curtos sobre Bancos de Tempo. Camiño Xacobeo con Barcelona.

19:30h. CLAUSURA CON PINCHOS.

Para mais información: bancotiempoaytovalladolid.blogspot.com
…Nuri andas por ai??? :)

Desde o Banco de Tempo de Allariz procuramos unha visión alternativa do mundo (non llo digas a ninguén, pero é para mudalo un pouco), na que entre outras cousas, compartir o tempo sexa algo importante. Con actividades como esta gozamos compartindo.

O percorrido será Allariz (Alameda), Orraca, Outeiro, Queiroás da Igrexa, Requeixo de Queiroás, Queiroás Grande, e o Briñal no que pararemos a xantar. Non esquezas levar calzado cómodo (preferiblemente botas), e algo para xantar.

DATA: Domingo 27 de Xuño 2010
LUGAR E HORA DE PARTIDA: Combinamos na Alameda ás 9:00 horas. Saida ás 9:30
LUGAR E HORA DE REGRESO: 16:00 de Volta na Alameda
DIFICULDADE: Media – Baixa
PERCORRIDO: 12 Quilómetros
contacto: 654 264175 – 654 521917 – 609 477570

Obxecto da Convocatoria: Aprobar as bases que rexerán a concesión de subvencións e proceder á súa convocatoria pública, para as diferentes medidas que leven a cabo as entidades locais galegas, coa finalidade da posta en marcha e desenvolvemento de:

a) Bancos de tempo, coa finalidade de facilitarlle ás persoas empadroadas no correspondente concello a conciliación da súa vida persoal, familiar e laboral, a través dun sistema articulado de intercambio destinado a subministrar servizos e/ou coñecementos, entre mulleres e homes dun contorno dado, cuxa medida é a hora de tempo.

b) Plans de programación do tempo da cidade que, elaborados polos concellos, pretenden unha coordinación dos horarios da cidade coas exixencias persoais, familiares e laborais da cidadanía.

c) Implantación de calquera outra medida, sempre que os seus obxectivos respondan ao fin de fomentar a corresponsabilidade entre mulleres e homes a través da conciliación dos seus tempos persoais, laborais e familiares.

Entidades beneficiarias: Entre outras, poderán solicitar as subvencións reguladas nesta convocatoria os concellos, individualmente ou a través dos órganos dunha área metropolitana, dunha mancomunidade de municipios ou dun consorcio local constituídos exclusivamente polos concellos implicados.

Actividades subvencionables: As realizadas desde o 1 de xaneiro de 2010 ata o 30 de outubro do mesmo ano e, consecuentemente, os xustificantes de pagamento inicialmente poderán referirse ao dito período.

Prazo de solicitudes: O prazo para a presentación de solicitudes será dun mes contado a partir do día seguinte ao da publicación desta orde no Diario Oficial de Galicia.

DOGA 10.767

Neste programa coñeceremos as historias de dous pares de usuarios de bancos de tempo, persoas que dedican unhas horas do seu día a axudar aos outros sen recibir nada a cambio. Nesta ocasión, unha das parellas intercambiará unha clase de taichi, mentres que a outra usará o seu tempo para aprender unha receita típica de Paraguai, país orixinario dun deles.

Sen ir mais lonxe nós mesmas estivemos facendo a difusión do Banco de Tempo ao inicio deste proxecto no que agora será un novo espazo no que partillar.

A web conta con información completamente actualizada, con un mapa de bancos de tempo a nivel estatal, con infinidade de videos sobre o tema e con numerosisimas referencias a nivel estatal. Unha web imprescindibel. Non deixes de visitar: Vivir sin empleo

Estimados amigos del movimiento de Bancos de Tiempo en España:

Quería presentaros e invitaros a conocer mi blog “VIVIR SIN EMPLEO”, donde trato principalmente de experiencias como las redes de trueque, los bancos de tiempo, las monedas sociales, la ayuda mutua y otras iniciativas similares; el blog es un desarrollo de mi libro que con el mismo título aparecerá en el mes de abril.

He creado en Google Maps un mapa con toda la red existente de bancos de tiempo en nuestro país y que podréis ver en la columna fija del blog; os rogaría que por favor verificarais que vuestros datos son correctos, ampliando la invitación que os hago no sólo a la lectura del blog, sino también a la participación directa en el mismo y al dialogo.

Uno de los objetivos tanto de este blog como del libro es poder ofrecer en estos momentos de crisis y a todos aquellas personas que se encuentran en situación de desempleo la posibilidad de poder trabajar y poder obtener recursos no sólo para poder vivir dignamente, sino también para fomentar la ayuda mutua y la colaboración entre todos. Es cierto que los bancos de tiempo son una herramienta concebida sobre todo para la conciliación laboral y familiar y para la creación de pequeñas redes de ayuda locales, pero también podemos ser capaces de devolver la dignidad a muchas personas que ahora solo pueden cruzarse de brazos y esperar a que lleguen tiempos mejores; creo que podemos hacer algo muy importante entre todos, quizás empezando a organizarnos y en hacer una invitación formal a los ciudadanos para que nos conozcan y puedan integrarse y participar en nuestros bancos de tiempo.

Me gustaría en este sentido poder hacer entre todos un manifiesto que contara con la adhesión de aquellos bancos de tiempo que quisieran sumarse a este compromiso, manifiesto para el que te pido ayuda en primer lugar para su elaboración, o por lo menos tu interés para una vez elaborado remitírtelo para solicitar tu adhesión al mismo.

Cualquier comentario o sugerencia os ruego que, para que sea accesible a todos, la hagáis en los comentarios del post que hoy he publicado con el título de “POR EL PLENO TRABAJO”.

Recibid un cordial saludo,
Julio Gisbert Quero

Asi da gosto!!! Parabéns a todas e todos polo exito desta actividade do Banco de Tempo de Allariz.

O exemplo de Heidemarie Schwermer resúmese nun xesto: cando cobrou o diñeiro dos ingresos correspondentes á publicación do seu libro “A miña vida sen diñeiro” repartiuno entre mulleres maltratadas, asistentes sociais e diversos colectivos de axuda. E é que ela non o necesitaba.

A súa historia comeza cando en 1994 crea unha sociedade de troco en Dormund, unha das primeiras de Europa. Nel intercámbianse tarefas, non diñeiro: si ti sabes cociñar e me fas a comida, eu arránxoche o coche… Este tipo de transaccións supoñen un cambio radical no sistema de concibir a economía…

Para empezar, ten un efecto de reforzo da personalidade e da confianza nun mesmo: ofreces o que sabes facer, co que a alienación que produce o formar parte dun traballo que non che motiva e que non ten nada que ver contigo desaparece.

Ao mesmo tempo ten un efecto absolutamente corrosivo cara á estrutura baseada no poder do diñeiro-débeda: como é unha práctica baseada na confianza mutua e a solidariedade, esnaquiza os convencionalismos bancarios baseados no “tanto tes, tanto vales”.

Aquí esta frase non tería significado pois como todos sabemos facer algo, todos somos igual de importantes. De feito Heidemarie remarca a importancia da igualdade nos intercambios.

En 1996 deu un paso máis no seu compromiso e decidiu levar a cabo a súa idea de vivir sen diñeiro. Regalou os seus mobles, os seus libros, deixou a súa casa de aluguer: o diñeiro recibírono os seus fillos. E empezou a vivir de acordo aos principios de intercambio de tarefas: a cambio de cociñar para cinco persoas, ten teito, ou a cambio de terapias, ten internet ou teléfono móbil. E considérase tremendamente feliz.

A súa postura non é froito do momento: é a consecuencia dunha análise fría e racional do mundo onde vivimos. Por certo: para o 2010 anúnciase un documental coa súa experiencia…

Estas son as súas palabras nunha entrevista da La Contra de la Vanguardia o 9-4-2002.

Canto diñeiro leva vostede encima?

Nada de nada.

Nin un só euro?

Os meus dedos non tocaron aínda un euro! Vivo sen diñeiro desde fai xa seis anos.

Seis anos! E de onde saca a comida?

Danma nun restaurante biolóxico. A cambio, eu cocíñolles, límpolles…

E a roupa?

Sei de persoas coas que podo intercambiala.

Leva ao pescozo un collarcito?

Un agasallo. Eu tamén regalo cousas.

Como que?

O meu tempo, a miña axuda, a miña conversación, as miñas habilidades… Ou as intercambio por un bono de autobús. O outro día axudei a uns pais a resolver un conflito cos seus fillos e regaláronme os seus pases para a ópera.

Entende vostede de nenos?

Fun profesora de nenos, e deixeino. Logo fun psicoterapeuta, e tamén o deixei.

Por que?

Eu fíxenme profesora porque quería mellorar o mundo. Pero non avanzaba: o sistema educativo está concibido para alimentar o intelecto dos nenos, pero non o corazón.

Non esaxera?

Aos nenos oriéntaselles para ser competitivos en algo, e así conseguir un traballo e que gañen diñeiro e máis diñeiro. Iso é todo, señores? E que pasa coas súas vidas? Veo? Todo está enfocado a ter e non a ser!

E cambiou a pedagoxía pola psicoloxía.

Si. Especialiceime en terapia gestáltica e gañaba moito diñeiro na miña consulta. Tiven 15 coches sucesivos, unha casa chea de cousas… E tampouco me pareceu que así o mundo mellorase moito…

E deixou tamén a psicoloxía.

Deixeino todo. Fun regalando a veciños e amigos os meus libros, o coche, os meus mobles, as miñas pertenzas… Cando o salón de casa quedou baleiro… púxenme a bailar, a bailar..! Sentínme tan lixeira, tan libre, tan feliz…

E as súas contas correntes?

A miña nai sempre dicía: “Como me gustaría que me tocase a lotaría para regalarvos diñeiro!” Iso fixen eu co meu diñeiro: repartino entre os meus fillos e logo cancelei as contas.

Non lle dixeron que está tola?

Si, moitas veces. Pero que conste unha cousa: eu non incito a ninguén a que faga como min.

E por que fai isto?

Empecei a plantexarme si realmente necesitamos tantas cousas, e comprar e comprar. E convencinme de que non, de que son posibeis formas de vida que non pasen polo diñeiro.

O diñeiro, como símbolo do custo das cousas, é un invento práctico, comodísimo.

Foi un gran avance, é verdade, moi útil para o intercambio… ata que se converteu nun valor en si mesmo, e acumulalo é a meta, e a súa posesión mide o valor da xente: “tanto tes, tanto vales”. Estou en contra!

Cando a súa casa quedou baleira, que fixo?

Abandonala. Uns amigos ían de viaxe e deixáronme a súa a cambio de arranxarlles o xardín. Agora durmo na bufarda da oficina duns amigos. Eu límpolles e cédenme tamén o uso dun computador.

Non é unha vida moi dura?

Ao principio paseino mal. Non quixen pedir axuda a ninguén. A soidade… Foi duro. Pero, aos poucos, facendo traballos a cambio de cousas, creando unha rede de troco…

Como é iso?

Fundei con outras persoas, en Dortmund, un centro de intercambio de “dar e tomar”: cada un dá o que ten e toma o que necesita. Clases de cociña por clases de idiomas, un par de horas de canguro por un corte de pelo, pintar un piso por arranxar un xardín…

Non me imaxino vivindo sen un peso…

Pois eu, agora, son máis rica que nunca! Teño de todo. E fago o que me apetece…

Eu teño que pagar o cole dos nenos.

Non lle pido que faga vostede coma min! Pero suxírolle pensar isto: pode prescindir dalgunhas cousas polas que hoxe se afana tanto?

Seguramente si. Parece vostede Xesús dicindo: “Si tes dúas túnicas, regala unha”.

Ja, ja. Ou o de “as flores do campo non necesitan vestidos, nin os paxaros casa”, eh? Si… eu até abandonei a seguridade social!

Imaxínese que se pon moi enferma.

Non imaxino iso! Si imaxinas algo, induces que suceda? E si queres algo, lógralo. Entre os meus amigos hai médicos que me coidarían, e eu compensaríalles logo.

Non pagará vostede impostos, claro.

Non. Como non teño domicilio fixo, non teño nin dereito a voto. Son unha “sen teito” .

Alguén podería dicirlle: “É vostede unha muller antisocial e unha insolidaria”.

E dixéronmo. Que son unha vaga, unha aproveitada… É moi inxusto! A miña idea é que poden facerse cousas, cooperar e traballar moito sen que medie o diñeiro. E fágoo. Verme facelo dá rabia a certa xente.

Descríbame como sería o seu mundo ideal.

Un mundo de individuos responsabeis: cada un toma o que necesita e dá logo o que pode: todo o mundo ten algo que ofrecer! Por exemplo, nesta cafetaría eu tomaríame un café e iríame… Enténdese que logo, noutro sitio, eu daría algo, un servizo, un traballo, unha axuda a outro. Serían menos horas encerrados traballando en fábricas e habería máis relacións interpersoais! E acabaríanse os abismos entre ricos e pobres.

Primeiro deberiamos ser todos santos.

Todos debemos mellorarnos a nós mesmos: isto é moi importante e é viable.

E que fai co que gaña co seu libro?

Repartino. E agora pido que me remuneren o que escribo con servizos.

Aguantará vostede así… até o final?

Si, gústame a miña vida! Escribo, fago cada día o que me apetece: vivo. Son moi rica!

Fonte: es.globedia.com/vida-dinero-heidemarie-schwermer
Grazas César!

Estes actores manifestaron o seu desexo de realizar unha cartografía mundial das iniciativas que corresponden aos seus valores. Pero este movemento xeral de organización e difusión da información debe enfrontarse coa diversidade dos idiomas, conceptos e vocabularios utilizados. Ao propor un proceso e ferramentas de traballo colaborativos e participativos, Solecopedia permite aos actores entrar e comentar no seu propio idioma as principais nocións utilizadas nas súas prácticas. Os vínculos entre os idiomas e os comentarios dos artigos permitirán logo a todos aprehender os matices, á vez que reforzan as bases comúns.

“La historia de las cosas“

Proxecións Febreiro:

• Xoves día 4: La Historia de las cosas
• Xoves día11: El huerto: la despensa más natural
• Xoves día 18: Huertos Urbanos
• Xoves día 25: Bosques Comestibles

Despois da proxección poderemos comentar entre todxs o vídeo.

Tentamos selecionar unha serie de documentais moi interesantes, entretidos e en moitos casos impactantes… A idea é que despois de cada documental se poida iniciar unha charla participativa entre todas persoas asistentes.

Constará de meses temáticos (4 xoves) no que se abordará un aspecto da permacultura, nos seguintes meses os temas irán desde: a Bioconstrucción, Saúde, Economía, Oficios Perdidos, Transxénicos, Enerxía Libre, Mente, Enerxías Renovables, Educación…

Este sábado 19 imos facer unha actividade encomún, da man de Rosaria, a ligazón brasileira do Banco de Tempo de Allariz.

Faremos unha grande feijoada de irmanamento brasileiro-alaricana. Estaremos aprendendo a cociñar este prato brasileiro por excelencia e coñecendonos un pouco máis.

…e como non, para aconpañar, caipirinha recén feita coa melhor cachaça de Allariz!

Boa festa e bo proveito!!!

Fonte: consomesoudevoras.org

O meu avó materno, alá no Baixo Aragón, construíu a súa casa coa única axuda dun veciño; dous pisos de altura, tellado abuhardillado de catro augas, un curral para as galiñas, unha cuadra para a súa mula onde gardaba as ferramentas de labranza que el mesmo reparaba. Tamén soubo atopar auga mediante un pozo e coñecía como canalizala ata a súa horta. Construíu unha fosa séptica que xamais filtrou desfeitos ao campo ou á súa casa.

A miña avoa paterna coñecía todas as plantas que crecían na súa comarca, xunto aos Pireneos oscenses. Sabía cales eran venenosas e cales curaban. Sabía como usalas para aliviar unha dor de estómago, para que cicatrizara antes unha ferida. Axudou a nacer a tres xeracións dos seus veciños, era a parteira do seu pobo. Seguro que algún neno veu mal e se lle morréu, facía o que podía, pero ela tivo nove fillos e salvo un que morreu na guerra civil, os outros alcanzaron idades considerables. Ela mesma e o seu marido, o meu avó, morreron nonaxenarios e non visitaron un médico ata os últimos anos das súas vidas.
As miñas dúas avoas sabian facer pan, conservas, a súa propia roupa e a dos seus fillos. Os meus dous avós sabían cazar e pescar. Orientábanse á perfección no monte. Sabían se viña unha tormenta cando o sol aínda brillaba.

Nin eu, nin case seguro ti, sabemos cultivar, construír unha casa, atopar auga e saber usala. Non sabemos criar animais ou cazalos. Non sabemos conseguir comida sen pagar por ela nun supermercado. Non temos nin idea sobre os pasos que levan a la desde un ovella ata converterse no noso xersei.

Sabemos, iso si, como traballar en cousas que odiamos e ás que non atopamos o sentido. Sabemos queixarnos moito porque nunca nos pagan o que queremos e axiña que cobramos gastámonolo en cousas que realmente, na súa maioría, non precisamos para vivir.

Vivimos rodeados de máquinas que non sabemos construír nin reparar. Malgastamos cantidades inxentes de enerxía que non sabemos producir. A maioría de nós pérdese en canto sae do seu barrio e é incapaz de saber onde está o norte ou de interpretar correctamente un mapa.

Nos últimos cincuenta anos convertéronnos en idiotas, en inválidos. Só sabemos realizar traballos inventados, innecesarios e, por suposto, consumir.

Somos como os enfermos dunha Unidade de Coidados Intensivos: vivimos dependentes dos tubos que nos entran por todos os buracos do corpo e que proveñen dunhas máquinas das que descoñecemos ata o nome.

Se nos quitan os tubos ou paran as máquinas, estamos mortos.

Mañá venres 20 ás 20:00 charla sobre agricultura ecolóxica a cargo de Manuel García (Cooperativa Daiqui).
Sábado 21, de 10:00 a 14:00, actividade de aromaterapia a cargo dunha naturópata (Noelia).

Para calquera dúbida ou consulta podedes contactar no seu local:

Vida Sana
Estrada Xunqueira, 40
32660 Allariz – (OURENSE)

Teléfono 988 442 411

As Lerchas e A Esmorga decicimos unir esforços para organizar umas jornadas que achamos sao uma tentativa de dar resposta a uma demanda que levavamos tempo percebendo.

Finalizar o ano com umas jornadas como as que agora presentamos nao é máis do que uma tentativa de ampliar e complementar o trabalho desenvolvido neste ámbito por outros colectivos e organismos na cidade de Ourense, e por isso tentamos conglomerar em 10 dias diversas actividades que nos sirvam para achegar-nos máis à criança natural, abordadando diversas vertentes da mesma como a vivência da gravidez, o parto respeitado, a lactáncia materna, e a educaçao. Somos conscientes de que existe unha necessidade manifesta na populaçao ourensana de recever informaçao que lhes permita viver a criança d@s filh@s dum jeito mais consciênte e respeituoso.

Propomos entao uma série de palestras, mesas redondas, actividades formativas e video-fórums para achegar-nos mais a todo este conhecimento e fazer-nos máis partícipes do mesmo:

20 de novembro (sexta-feira): Educar nos primeiros anos. Participa “Agarimar”, colectivo de maes e pais por uma criança alternativa. Às 20h00 no Centro Social SemUmCam (R/Vilar, 9)

21 de novembro (sábado): Parto Natural: situaçao nos hospitais galegos. Parto na casa. Interviram: Marisol de Diego (matrona do hospital de Ourense), María González (matrona do Hospital Comarcal do Salnés) e Nuria Otero (doula e integrante de O Parto é Noso). Às 18h00 na Casa da Juventude.

27 de novembro (sexta-feira): Recuperando a maternidade: a figura das doulas. Participam as doulas Luzia Titán, María Rodríguez e Patricia Álvarez. Ás 19h00 no Centro Social A Esmorga (R/Telheira, 9 -Zona Universitária).

28 de novembro (sábado):

• Sesao pública de aleitamento materno. Ás 11h30 na Praça Maior.
• Palestra-colóquio: o papel dos grupos de apoio à lactáncia materna. 12h30 no Centro Municipal de Promoción da Saúde (R/ Vasco da Ponte, 1 – ao lado do Conservatório de Música) Participam integrantes dos grupos “Un Coliño” (Ourense), “Mámoa” (Compostela) e “Deleite” de Vigo.
• Introduçao à massagem para bebés, por Rosana Portela (educadora da AEMI) Às 18h00 na Casa da Juventude (R/Celso Emilio Ferreiro, 27)

Fonte: lerchas.blogspot.com

Co motivo do Día Internacional da Infancia desde a Concellería de Sanidade, Servizos Sociais, Igualdade, Emprego e Educación do Concello de Marín organiza a CONFERENCIA: “OS/AS MENORES ANTE AS NOVAS TECNOLOXÍAS”, Relator: Gonzalo Sotelo Seguín, Equipo de Delitos Tecnológicos – Garda Civil de Pontevedra.

DÍA: 20 de novembro de 2009
HORA: 19:00 horas
LUGAR: Telecentro, Biblioteca Municipal, Concello de Marín
ENTRADA: de balde
DESTINATARIOS/AS: persoas interesadas en coñecer o uso e abuso que se fai das novas tecnoloxías, e que aspectos se deben ter en conta en relación a estas tecnoloxías e os/as menores.

Atentamente,
Herminia Dios Poceiro
Axente de Tempo
Concellería de Sanidade, Servizos Sociais, Igualdade, Emprego e Educación
Concello de Marín
Avda de Ourense, s/n, Telf. 986 88 03 00 ext.20; Telf. móbil 607.692.621; Fax 986 88 20 13, 36 900 MARÍN (Pontevedra)
Enderezo electrónico: bancodetempo@concellodemarin.es

Aquí tendes información sobre o obradoiro que se celebrará o proximo 13 de novembro as 9 da noite.

OBRADOIRO
arredor da “esfollada” do millo

LUGAR: “Casa de Montes” (Baile Vello)
DÍA: 13 de novembro, venres
HORA: 9 da noite.

* É recomendable levar o sustento, para o remate da “faena” (a ser posible, produtos caseiros).

Imaxinan o Ministro de Economía propondo a desaparición das moedas de curso legal? Todo o metálico e o papel eliminados para facer lapiseiros e cadernos para un novo curso, os cursos escolares.

E cantos días exercería unha ministra de Defensa que colleitase todo o armamento militar das casernas e o destruíse para fabricar arados e mais aixadas? Diríanme o que me dixo Alberto Acosta, que exercen de tolos a tempo completo. Pero que tolemias máis necesarias. Como a do propio Alberto que, louquiño a tempo completo, saca horas extras para continuar tecendo realidades cos fíos utópicos que lle achega a humanidade.

Experto en enerxías que emanan da Terra, traballou moitos anos en todo iso. Como xerente de importantes compañías petroleiras deseñaba proxectos e vendía petróleo. Tan excelente era o seu rendemento que ó actual presidente ocorréuselle nomealo ministro de Enerxías, Minas e Petróleo do Ecuador, ese país que descansa no medio do mundo sobre un dos mantos petroleiros máis significativos de todo o planeta. O que ocorreu previamente ó nomeamento, neses anos de negociante de petróleo, entre a Selva Amazónica e Alberto, descoñézoo porque as paixóns soamente o son namentres seguen agochadiñas.

Pero os seus ollos delátano cando conta que nunha soa árbore da Amazonía viven máis especies de escaravello que todas as especies que existen en Europa? Sabes que a explotación do petróleo é responsable directa da desaparición completa de varios pobos indíxenas amazónicos? A extracción do petróleo ten unha correlación directa non soamente cos incrementos de CO2 que asfixian o Planeta senón tamén co aumento da pobreza nas capas sociais máis castigadas do Ecuador.

E o ministro recentemente chegado propuxo deixar no subsolo o maior xacemento de petróleo ecuatoriano non explotado aínda que se agocha baixo o parque nacional do Yasuní. A súa brillante chifladura contaxiou o presidente Correa e agora esa idea é xa un proxecto político que camiña. Oxalá para que os seres humanos e non humanos, os bosques, as augas e os ceos dun anaquiño amazónico camiñen, florezan e manen en paz.

Ata aquí, ata onde está vostede neste momento, ese beneficio está chegando. Respire.

GUSTAVO DUCH GUILLOT
Fonte: Galicia-Hoxe.com

Enric Durán, cabeza visible do Colectivo Crisi, e figura senlleira do anticapitalismo de base na actualidade, deu unha palestra o pasado día 28 no local da CNT en Compostela dentro da súa actual xira polas cidades galegas. Diante dunha audiencia maioritariamente nova que enchía o local a reverter, fixo unha clara exposición das causas da Crise que vive actualmente o sistema, para pasar despois a expliar as claves da resposta de base que o seu colectivo propugna e practica nomeadamente en Cataluña: decrecemento, autoxestión, re-localización, xeitos de vida fóra do sistema capitalista, retorno ao campo, horticultura urbana, enerxías renovables autoconstruídas, cooperativismo, moedas alternativas, etc. conformando unha cotidianiedade alternativa con forte base comunitaria local que demostra na práctica que é posible vivir sen capitalismo, a partir dunha maior autosuficiencia, practicada colectivamente, que permita saír da roda traballo-consumo-traballo na que nos ten metidos o sistema.

Especialmente salientable foi a súa admiración das boas condicións de Galiza para o retorno ao campo, dando o dato de que o 40% das entidades de poboación deshabitadas que figuran nas estatísticas a nivel de todo o Estado, están ubicadas en Galiza. Segundo el, en Cataluña hai máis demanda que oferta deste tipo de lugares e por iso considerou probable que os cataláns desexosos de crear xeitos de vida alternativos ao capitalismo con base no rural decidan vir ás aldeas galegas abandonadas. Toda unha chamada para o espertar do movemento de retorno ao campo no noso país.

Fonte: vesperadenada.org

• VigoTroca
  Os últimos sábados de cada mes de 11:00 a 13:00 diante do Mercado do Calvario. Conta cunha web de troco permanente onde tamén funciona un troco de servizos.

• Feira de Troco de Pontevedra
  Organizada por Amarante e Verdegaia, celébrase todos os últimos sábados de mes, de 12.00 a 14:00 na Praza da Verdura