Hoxe, mentres Madrid se colapsaba baixo a neve, veume en gana pensar nos meus avós.
Os meus catro avós sabían cultivar a terra, sabían criar animais. Estaban afeitos camiñar sobre a neve.

O meu avó materno, alá no Baixo Aragón, construíu a súa casa coa única axuda dun veciño; dous pisos de altura, tellado abuhardillado de catro augas, un curral para as galiñas, unha cuadra para a súa mula onde gardaba as ferramentas de labranza que el mesmo reparaba. Tamén soubo atopar auga mediante un pozo e coñecía como canalizala ata a súa horta. Construíu unha fosa séptica que xamais filtrou desfeitos ao campo ou á súa casa.

A miña avoa paterna coñecía todas as plantas que crecían na súa comarca, xunto aos Pireneos oscenses. Sabía cales eran venenosas e cales curaban. Sabía como usalas para aliviar unha dor de estómago, para que cicatrizara antes unha ferida. Axudou a nacer a tres xeracións dos seus veciños, era a parteira do seu pobo. Seguro que algún neno veu mal e se lle morréu, facía o que podía, pero ela tivo nove fillos e salvo un que morreu na guerra civil, os outros alcanzaron idades considerables. Ela mesma e o seu marido, o meu avó, morreron nonaxenarios e non visitaron un médico ata os últimos anos das súas vidas.
As miñas dúas avoas sabian facer pan, conservas, a súa propia roupa e a dos seus fillos. Os meus dous avós sabían cazar e pescar. Orientábanse á perfección no monte. Sabían se viña unha tormenta cando o sol aínda brillaba.

Nin eu, nin case seguro ti, sabemos cultivar, construír unha casa, atopar auga e saber usala. Non sabemos criar animais ou cazalos. Non sabemos conseguir comida sen pagar por ela nun supermercado. Non temos nin idea sobre os pasos que levan a la desde un ovella ata converterse no noso xersei.

Sabemos, iso si, como traballar en cousas que odiamos e ás que non atopamos o sentido. Sabemos queixarnos moito porque nunca nos pagan o que queremos e axiña que cobramos gastámonolo en cousas que realmente, na súa maioría, non precisamos para vivir.

Vivimos rodeados de máquinas que non sabemos construír nin reparar. Malgastamos cantidades inxentes de enerxía que non sabemos producir. A maioría de nós pérdese en canto sae do seu barrio e é incapaz de saber onde está o norte ou de interpretar correctamente un mapa.

Nos últimos cincuenta anos convertéronnos en idiotas, en inválidos. Só sabemos realizar traballos inventados, innecesarios e, por suposto, consumir.

Somos como os enfermos dunha Unidade de Coidados Intensivos: vivimos dependentes dos tubos que nos entran por todos os buracos do corpo e que proveñen dunhas máquinas das que descoñecemos ata o nome.

Se nos quitan os tubos ou paran as máquinas, estamos mortos.